Λίγα λόγια για τα #griots

Προσπαθώ να κρατηθώ εδώ και αρκετές μέρες για να μην αναφερθώ στα γεγονότα που διαδραματίζονται στην χώρα μας κυρίως λόγω του οτι το συγκεκριμένο blog έχει εντελώς διαφορετική θεματολογία αλλα και επειδή το web έχει γεμίσει απο posts που εκθέτουν διάφορες απόψεις για το θέμα. Ίσως η άποψή μου δέν προσφέρει πολλά σε ένα τόσο συζητημένο θέμα, ωστόσο δέν μπορώ να στέκομαι αμέτοχος όταν συμβαίνουν τέτοια γεγονότα.

Ο θάνατος ενός δεκαπεντάχρονου…

…είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό και όσοι απο εσάς δέν το έχετε βιώσει απλά θεωρείστε τον εαυτό σας τυχερό. Είναι πολύ δύσκολο να χάνεις έναν φίλο σε τέτοια ηλικία και πραγματικά μπορεί να σε αλλάξει σαν άνθρωπο. Περισσότερο αυτό πρέπει να το σκεφτούν οι δημοσιογράφοι και ακόμα περισσότερο οι πολιτικοί.

Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει αν το παιδί ήταν αναρχικός, αν ήταν φτωχός, αν ήταν πλούσιος ή αν τέλος πάντων ήταν οτιδήποτε γιατί απλούστατα ήταν ένας άνθρωπος και ακόμα περισσότερο ήταν ένα παιδί το οποίο δέν θα ζήσει πολλά πράγματα.

Ενδεχομένως όλη αυτή η ιστορία να είναι στημένη (1,2) ωστόσο τίποτα δέν είναι σίγουρο στην εποχή της παραπληροφόρισης. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο θάνατος του Αλέξη ήταν αφορμή για να ξεσπάσουν οι Έλληνες – βολεμένοι και αβόλευτοι – για τα προηγούμενα 40 χρόνια απόλυτης ακυβερνησίας. Άσχετα με το οτι όλοι οι εμπλεκόμενοι είναι θύματα ελπίζω τουλάχιστον αυτή η κρίση και κυρίως ο χαμός αυτού του παιδιού να μήν πάει χαμένος και να βγεί και κάτι καλό.

Λίγη αισιοδοξία για το τέλος…

“Ουδέν κακόν αμιγές καλού” έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι – που στις μέρες μας είναι πιό επίκαιροι απο ποτέ – έτσι κι εγώ θα προσπαθήσω να εστιάσω λίγο και στα καλά των γεγονότων. Το σημαντικότερο είναι πως μια γενιά που όλοι κράζαν έδειξε πως υπάρχει και απαιτεί αυτό που οι γονείς τους εξαφάνισαν. Επίσης μία μεγάλη μερίδα του κόσμου ανακάλυψε πως τα κόμματα είναι ανύπαρκτα (ή όπως θα έλεγε ένας programmer $nd == $pasok == $siriza == null) και πως πρέπει επιτέλους να γίνουμε ενεργοί πολίτες με όποιον τρόπο μπορούμε. Παράλληλα είδαμε το μέγεθος της παραπληροφόρησης που λαμβάνουμε απο την τηλεόραση, κάτι που λίγο πολύ ήταν γνωστό, ωστόσο πλέον κάποιοι ανακάλυψαν και μερικές εναλλακτικές πηγές πληροφόρισης.

Σε ένα blog το οποίο αναπαράχθηκε στην τηλεόραση (και για αυτό δέν έχω link) μια κοπέλα έγραψε: “Αυτό που βλέπουμε τις τελευταίες μέρες δέν είναι τίποτα άλλο παρά το πρόσωπο της κοινωνίας μας στον καθρέφτη”. Θα συμφωνήσω, και θα συμπληρώσω αφού είναι το δικό μας πρόσωπο ας κάνουμε κάτι για να γίνει πιό όμορφο μια και που είναι στο χέρι μας….

ΥΓ: Μιά αφιέρωση για όλους τους φίλους που χάσαμε

Share on Facebook Twitter PostsComments